สาปสาง ตอนที่ 8 วันอังคารที่ 4 มีนาคม 2557

ข่าวบันเทิง หนังสือพิมพ์บ้านเมือง -- อาทิตย์ที่ 2 มีนาคม 2557 00:00:33 น.

บทประพันธ์ วาทินีย์ โอฬาร์กร บทโทรทัศน์ วาทินีย์ โอฬาร์กร กำกับการแสดง กรัณย์ คุ้มอนุวงศ์ อำนวยการสร้าง ช่อง 8 ในเครืออาร์เอส ผลิต บริษัท บี-แฮปปี้ ทูเก็ทเธอร์ จำกัด

ด้านไทก็กลับมาช่วยสืบทอดกิจการธุรกิจค้าของโบราณของครอบครัว จนลืมเรื่องช่อเอื้องไป แพรวจึงต้องโทร.ตามให้มาพบ แพรวเอ่ยบอกไท "พ่อปู่เรียกฉันไปพบ" ไทตกใจ "อย่าบอกนะว่าวิญญาณของช่อหลุดออกมาได้" แพรวดุ "ปากเสีย! พ่อปู่สะกดวิญญาณอีช่อไว้ได้แล้ว มันไม่มีทางหลุดออกมาหรอกน่า นอกจากนังญาณทิพย์นั่นจะมาทำฉิบหาย" ไทว่า "จะทำได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ" "พ่อปู่บอกว่าอีนังนี่มันจะทำลายทุกอย่างที่เราฝังดิน" ไทถามต่อ "แล้วพ่อปู่บอกรึเปล่าว่าต้องทำยังไงต่อ" แพรวบอก "เอาเลือดมันมาให้ได้ พ่อปู่จะฆ่ามันด้วยเลือด!" ไทหน้าเสีย "แล้วจะทำได้ยังไง อยู่ๆ จะไปเอาเลือดมันมาได้ยังไงกัน" แพรวยิ้มร้าย "แกฆ่านังช่อได้ แค่เอาเลือดจากผู้หญิงอีกคนทำไมจะทำไม่ได้ ต่อไปนี้แกต้องคอยติดตามมัน สบโอกาสเมื่อไหร่ก็ลงมือได้เลย ยิ่งเร็วยิ่งดี" ไทฟังแล้วเริ่มคิดหนัก

วันใหม่ ไทกับแพรวไปดักรอพริ้วที่หน้าโรงแรม พอเห็นพริ้วเดินออกมาจากโรงแรม ทั้งสองก็จะตามพริ้ว แต่เผอิญกรณ์เดินตามออกมาด้วย ไทเห็นท่าไม่ดีก็ไม่อยากตาม แต่แพรวยืนยันว่าต้องลงมือให้เร็วที่สุด ไทจึงยอมทำตาม ขณะที่พริ้วกับกรณ์กำลังเดินทางไปโรงละคร เพราะนัดซินแสเฟยไว้

ตอนเย็น ที่ดินรกร้างเดิมเป็นโรงละคร ซินแสเฟยก้าวเท้าเข้ามา แล้วหยุดกวาดตามอง ลมแรงปะทะเข้าหน้าซินแส ซินแสรู้สึกได้ "พลังมนตร์ดำ...มันต้องเคยมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่นี่แน่" ซินแสหรี่ตาเหมือนใช้พลังทางในเพ่งพินิจ มองไปที่เสาตอตะโกซากโรงละคร ขณะเดียวกัน พ่อปู่ก็รับรู้ว่ามีคนบุกรุกพื้นที่ที่ลงอาคมไว้ พ่อปู่ลืมตาโพลง "ไอ้จัญไร!" ขันน้ำทองแดงตรงหน้าพ่อปู่สั่นสะเทือน น้ำในอ่างทองแดงหมุนวน เห็นภาพซินแสเฟยในน้ำว็อบแว็บ พร่าเลือน "มึงคิดว่าพลังของมึงจะสู้มนตร์มารของกูได้เหรอ ไอ้ชาติชั่ว" พ่อปู่ถ่มน้ำลายใส่อ่างทองแดง ภาพซินแสเฟยหายไป "อยากจะลองดีกับกูก็เอา" พ่อปู่เริ่มบริกรรมมนตร์ดำ น้ำในอ่างทองแดงหมุนวน มีควันดำลอยขึ้นจากน้ำ

ที่ดินที่โรงละคร จู่ๆ ก็มีลมพัดกรู เถ้าถ่านม้วนตัวลอยขึ้น กลุ่มควันดำจากท้องฟ้าพวยพุ่ง ตรงลงมา กลายเป็นงวงดำครึ้มก่อตัวขึ้น ซินแสเฟยว่า "อุโมงค์ดำ...นี่มันศาสตร์ชั้นต่ำ" งวงควันดำเริ่มหมุนตัวเคลื่อนมาหาซินแสเฟยราวกับพายุ ใบไม้ เศษหิน เศษดิน ซากปรักหักพัง ปลิวขึ้นฟ้า ม้วนตัวขึ้นไปตามงวงควันดำ

ที่ตำหนัก พ่อปู่ตัวสั่นเร่งเร้าบริกรรมคาถา ริมฝีปากขมุบขมิบ "อันใดจงพินาศ ให้คน...วิปลาส ให้มันหมกไหม้ ให้มันแพ้พ่าย" เสียงคาถาพ่อปูตวาดดังขึ้น

ที่พื้นดิน ซินแสเฟยยันเท้าแทบไม่อยู่ ผงะเซ "ขอให้พลังมารจงพ่ายแพ้แก่ความดี ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอองค์เจ้าที่ปกป้องบริบาร" ลมแรง งวงแห่งพลังมารสีดำกลุ้มรุมมากขึ้น

ที่ตำหนัก พ่อปู่เข่นเขี้ยว "ให้มันตายโหง ให้มัน ตายห่า!" ที่ดินหน้าโรงละคร ซินแสเฟยก้าวขายืนหยัดอย่างยากเย็น ลมแรงปะทะใบหน้า ควันใกล้ล้อมตัวมากขึ้น "ไม่มีทาง ข้าจะไม่พ่ายแพ้แก่มนตร์มารร้าย ไม่.....ไม่"

บนท้องฟ้า หมอกดำเป็นงวงก่อตัวเป็นหอก พุ่งหาซินแส ซินแสเฟยผงะ ตาเบิกโพลง มองหมอกควัน ขณะเดียวกันกรณ์กับพริ้วก็เดินทางมาใกล้ถึง พริ้วสังเกตเห็นกลุ่มหมอกควันลอยเหนือที่ดินก็รู้สึกอะไรบางอย่าง ก้มลงมองหยกที่ห้อยคอ พริ้วจับหยก "หยกร้อน! เกิดอะไรขึ้นกับป๊าหรือเปล่า" กรณ์รีบถาม "คุณพริ้วว่าอะไรนะครับ" พริ้วสีหน้าไม่ดีบอก "เอ่อ พริ้วเป็นห่วงป๊า ป๊าอยู่ตรงนั้นคนเดียว คุณกรณ์รีบขับไปเร็วๆ ได้ไหมคะ" กรณ์เร่งเครื่องขึ้น เปิดไฟหน้ารถเพราะเห็นว่ามืดครึ้มขึ้นทุกที

ที่ดินโรงละคร ซินแสเฟยยันตัวไม่อยู่ เหมือนมีพลังแรงบางอย่างผลักให้ซินแสเฟยถอยหลัง เท้าซินแสเฟยครูดไปตามพื้น "ข้าต้องปกป้องพลังแห่งความดี" ขณะที่พ่อปู่ก็ร่ายคาถา พลางแสยะยิ้ม "มนตร์ดำ จัณฑาล อันธพาล ชาติชั่ว!"

บริเวณที่ดินโรงละคร จู่ๆ ก็เกิดหอกดำพุ่งใส่ซินแสเฟย ทันใดนั้น แสงไฟหน้าของรถกรณ์ก็สาดส่องจับร่างซินแสไว้พอดี หยกที่คอพริ้วมีแสงวาบแวบ พริ้วจับหยก เป็นห่วงพ่อ สักพักลมที่พัดแรงก็นิ่งไปในบัดดล ซินแสเฟยหอบหายใจเหนื่อย พริ้วรีบลงจากรถกรณ์เข้ามาหา "ป๊าเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ" กรณ์ตามมาสมทบ "ซินแสเฟยเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เมื่อกี้เหมือนมีลมอะไรบางอย่าง" ซินแสเฟยมองหน้ากรณ์ ญาณรู้ทันทีว่ากรณ์ต้องผูกพันกับที่แห่งนี้ "คุณเคยเป็นคนของที่นี่ คนของที่นี่ผูกพันกับคุณ"

กรณ์งง "ซินแสหมายความว่ายังไงครับ" ซินแสเฟยบอก "ที่แห่งนี้มีพลังอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่ที่ธรรมดา" กรณ์งุนงง พริ้วรู้สึกแปลกๆ ขณะที่ไทกับแพรวที่แอบขับรถตามพริ้วกับกรณ์มาก็มาถึงที่ดินหน้าโรงละคร แพรวว่า "เราต้องหาทางแยก อีพริ้วออกจากซินแสบ้านั่นกับคุณกรณ์ให้ได้" แพรวครุ่นคิดหาทาง ขณะที่ไทก็หนักใจ ไม่อยากทำชั่วแต่ต้องทำ

ภายในโรงละคร พริ้วจะเดินนำเข้าไป "มันจะมีอะไรนักหนา ก็แค่ที่ดินธรรมดา มาเร็วป๊า คุณกรณ์ ไหนๆ ก็มาแล้ว รีบเข้าไปดูกัน" ซินแสเฟยห้ามพริ้ว พริ้วงง "อะไรล่ะป๊า ก็เห็นอยู่ว่าเป็นที่ดินรกๆ มีแต่หญ้ากับซาก ไม่มีอะไรหรอกน่า" ซินแสเฟยบอก "ป๊าไม่อยากให้ลื้อเข้าไปในนั้น" แพรวว่า "ป๊าจ๋า...อย่าลืมสิจ๊ะ พริ้วเองก็มีหยกคุ้มครอง แถมยังมีคุณกรณ์อีกทั้งคน ไม่มีอะไรหรอกน่า เข้าไปดู กันเถอะ" พริ้วดูมุ่งมั่น ทำท่าจะประคองซินแสเฟย

ขณะที่ทั้งสามจะเข้าไปด้านใน แพรวที่แอบตามมาก็แกล้งปาหินใส่รถกรณ์ จนสัญญาณกันขโมยร้องดังลั่น กรณ์จึงปลีกตัวไป

ดู แต่พริ้วไม่อยากให้เสียเวลา จึงบอกให้กรณ์เข้าไปกับซินแสเฟย เธอจะออกไปดูเอง กรณ์จึงประคองซินแสเฟยเข้าไป พริ้วหมุนตัวกลับจะเดินไปที่ที่รถจอดอยู่ พริ้วเดินมาถึงรถกรณ์ก็พบว่ากระจกรถโดนทุบ เธอจึงวุ่นวายก้มดูกระจกจนไม่ทันระวังตัว ไทโผล่เข้ามาต่อยท้องพริ้วก่อนที่

พริ้วจะเงยหน้าขึ้น ทำให้พริ้วเห็นหน้าไม่ชัด เสียงแพรวสั่ง "แรงๆ ต่อยมันอีก ให้มันสลบ" พริ้ว

ได้ยินเสียง ไทต่อยท้องพริ้วอีกครั้ง พริ้วตัวงอยิ่ง
กว่าเดิม นิ่ง สลบไป แพรวเดินเข้ามา สีหน้า
สะใจ พริ้วซึ่งหมดสติถูกไทพาดบ่าแบกออกไป

แล้วแพรวก็จัดการนำเข็มฉีดยามาดูดเลือดของพริ้วออกไป ขณะที่พริ้วปรือตาแต่ยังไม่ได้สติดี ไทกระสับกระส่ายด้วยความกลัว พอได้เลือดพริ้วตามต้องการแล้ว ไทก็บอกให้รีบหนี แพรวสะใจ ส่วนไทหนักใจ ไทช่วยเอาตัวพริ้วขึ้นรถ แล้วนำไปทิ้งไว้ข้างทาง

กรณ์เห็นว่าพริ้วยังไม่ตามเข้าไป จึงขอซินแสเฟย ออกไปดูพริ้ว ซินแสเฟยจึงเดินเข้าไปบริเวณน้ำพุเทวีเพียงคนเดียว

ที่น้ำพุเทวี เศษซากน้ำพุเก่ามีคราบน้ำหินปูนเกาะเหมือนคราบน้ำตา ซินแสเฟยเดินเข้ามาหยุดที่ หน้าน้ำพุ

เทวี "มีอะไรบางอย่างอยู่ใต้ดินผืนนี้" ซินแสเฟย
กระแทกไม้เท้าลงบนพื้นหน้าน้ำพุเทวี

ที่ตำหนักพ่อปู่ พ่อปู่ลืมตาผาง! "ไอ้แก่ระยำ มึงกล้ากับกูรึ!" พ่อปู่กำมือเสกมนตร์ดำแล้วสะบัดแขน

ออกไป มนตร์ดำกลายเป็นควันดำพวยพุ่งออกไป

ที่ดินบริเวณน้ำพุเทวี ซินแสเฟยถูกพลังมืดกระแทกใส่ร่างอย่างแรง "ตรงนี้...มีพลังมืด"

ซินแสเฟยพูดเสียงขาดๆ หายๆ ร่างเอนหงายลง ตากระตุก

กรณ์เดินไปดูพริ้วแต่ไม่พบ พบโทรศัพท์มือถือของพริ้วที่ตกอยู่ กรณ์จึงเดินกลับมาหาซินแสเฟย ก็ทันเห็นซินแสเฟยกำลังจะล้ม เลยรีบวิ่งเข้าไปรับร่างได้ทันเวลา กรณ์ประคองร่างซินแสเฟยแล้วพยายามเขย่าตัวเรียกซินแสเฟยให้ฟื้น "ซินแสเฟย ฟื้นสิครับ ซินแส...ซินแส!"

ในความมืด ช่อเอื้องนั่งกอดเข่าเงยหน้าขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงกรณ์ "เสียงคุณกรณ์...คุณกรณ์ คุณมาหาช่อหรือคะ" ช่อเอื้องพยายามลุก แต่อ่อนแรง ยันตัวลำบาก ได้แต่เหลียวมองเบื้องบนหาทางออก "คุณกรณ์ได้ยินช่อไหมคะ ช่ออยู่ตรงนี้...คุณกรณ์ช่วยช่อออกไปที" ช่อเอื้องเดินไปก็เจอแต่ความมืด มีพลังบางอย่างปะทะร่างให้กระเด็นกลับมาอยู่ที่เดิม "คุณกรณ์ ช่ออยากออกไปจากที่นี่ ปล่อยช่อที ช่วยช่อด้วย" ช่อเอื้องหาทางออกไม่ได้

กรณ์เรียกซินแสเฟยให้ฟื้นแต่ก็ยังไม่ฟื้น "โธ่ ซินแสก็หมดสติ คุณพริ้วก็หายไปไหนไม่รู้ ไม่ต้องดูแล้วที่ดิน" กรณ์แบกร่างซินแสเฟยขึ้น "ซินแสอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะครับ ผมจะรีบพาซินแสไปหาหมอ"

กรณ์อุ้มร่างซินแสออกไปจากหน้าลานน้ำพุเทวี ช่อเอื้องพอรู้ว่ากรณ์กำลังไปก็พยายามร้องเรียก "คุณกรณ์อย่าไปจากช่อ อย่าไป ช่ออยู่ตรงนี้" ช่อเอื้องแทบหมดแรง ทรุดตัวลง ก้มหน้าร้องไห้สะอื้น แล้วพลันเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นกลายเป็นเสียงเกรี้ยวกราด "อ้ายอีตัวไหนทำลายกู" ช่อเอื้องแววตาดุกร้าวแดงฉาน หน้าขาวซีด "พวกมึงจงจำความแค้นกู ยามใดที่กูเป็นอิสระ ยามใดที่กูหลุดพ้นพันธนาการมนตร์มารของมึง กูจะฆ่าให้สิ้นซาก กูจะฆ่าพวกมึง ไอ้พวกชั่ว มึงพรากคนรักของกู มึงพรากชีวิตกู" เสียงย้ำแค้นของช่อเอื้องดังก้องในความมืดดำ ไม่แพ้จิตใจของช่อเอื้องที่ความดำมืดเข้าครอบงำ

ที่ตำหนักพ่อปู่ ฝูงกาสีดำกลับมาเกาะตามหลังคาตำหนัก รถไทแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าตำหนัก ในตำหนักพ่อปู่รออยู่ เมื่อแพรวและไทเข้ามา พ่อปู่หัวเราะ สาแก่ใจ "ชั่วมาก นังกาลี กูชมที่มึงเก่ง ใช้ความเลวของมึงได้เป็นประโยชน์" แพรวบอกพร้อมส่งเลือดให้ "นี่เลือดนังพริ้วค่ะ" พ่อปู่รับไปยิ้มแสยะ พ่อปู่ว่า "อีก 2 คืน จันทร์ดับ กูจะเริ่มพิธีกรีดเลือดหลั่งวิญญาณ" พ่อปู่บีบเลือดพริ้วลงในขัน สีทองแดง ยิ้มเหี้ยม อ่านต่อวันพรุ่งนี้

ADVERTISEMENT
ข่าวที่เกี่ยวข้อง