นับเวลานานเป็นปีมาแล้วที่การเมืองประเทศไทยหาความสงบไม่ได้ มีรัฐบาลบริหารประเทศก็เหมือนไม่มี เพราะไม่ได้รับการยอมรับ โดยเฉพาะนับตั้งแต่รัฐบาลพรรคพลังประชาชน จำนวน 2 คณะเข้ามาบริหารประเทศ ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลโดยการนำของนายสมัคร สุนทรเวช หรือว่าโดยการนำของนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ เนื่องมาจากทั้ง 2 รัฐบาลถูกชักใยโดยอดีต “นายใหญ่” ที่หนีคุกหนีคดีไปอยู่ต่างประเทศ
เมื่อนายสมัครและนายสมชายต่างหลุดจากตำแหน่งด้วยคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ เนื่องจากนายสมัครไปรับจ้างบริษัทเอกชนจัดรายการทางทีวี ในขณะที่นายสมชายตกเก้าอี้เพราะพรรคถูกยุบ หมดสภาพการเป็น ส.ส. ช่วงนั้นพรรคพลังประชาชนเกิดแพแตกไม่สามารถจับขั้วพรรคที่ร่วมรัฐบาลได้ ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ส.ส.ภายในพรรคยังตีจากไปร่วมกับพรรคประชาธิปัตย์
โดย ส.ส.พรรคพลังประชาชนเดิม ส่วนใหญ่ไปสังกัดพรรคเพื่อไทยที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ แต่ก็มีบางส่วนที่ไปสังกัดพรรคภูมิใจไทย เฉพาะกลุ่มเพื่อนเนวินที่พร้อมใจกันไปร่วมสนับสนุนพรรคประชาธิปัตย์เพื่อให้จัดตั้งรัฐบาลแข่งกับพรรคเพื่อไทย ซึ่งต่างก็มีเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างกล่าวหาซึ่งกันและกัน โดยมีกลุ่มม็อบเสื้อแดงสนับสนุนกลุ่มรัฐบาลเก่าและต่อต้านรัฐบาลใหม่ของพรรคประชาธิปัตย์
นั่นทำให้นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ สามารถผงาดขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 27 แต่ก็ยังต้องมาเผชิญปัญหาสารพัดรวมทั้งกลุ่มม็อบคนเสื้อแดง ที่ประกาศตัวสนับสนุนอดีตนายกรัฐมนตรี พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ด้วยการยกกำลังมาขัดขวางการแถลงนโยบายของรัฐบาล ด้วยการปิดล้อมรัฐสภาเลียนแบบม็อบกลุ่มคนเสื้อเหลือง ที่พวกกลุ่มเสื้อแดงเคยประณามแต่กลับลอกเลียนแบบและปฏิบัติตาม
ปัญหาไม่ได้หยุดลงแค่นั้นปลายเดือนมิถุนายน 2552 กลุ่มพลพรรคเสื้อแดงได้ประกาศชุมนุมกันที่ท้องสนามหลวงอีกครั้ง อ้างว่าเพื่อตามหาประชาธิปไตยและวันชาติ ไม่เท่านั้นการเมืองในสภายังเล่นเกมกันจนเกินพอดี อย่างกรณีการพิจารณา พ.ร.ก.เงินกู้ 400,000 ล้านบาท และ พ.ร.บ.กู้เงิน 400,000 ล้านบาท เพื่อฟื้นฟูภาวะเศรษฐกิจถึงขนาดวอล์กเอาท์ไม่ร่วมประชุม อนาคตข้างหน้าจึงไม่รู้ว่าจะเกิดความปั่นป่วนอะไรอีก
คลิ้กที่นี่เพื่อจดจำหน้านี้
ส่งข่าวนี้ให้เพื่อนคุณใน Twitter