รัฐนาวา ที่คุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ กำลังนำพาประเทศนี้ไปอย่างไร้ทิศทาง หลายคนเดาไม่ออก คิดไม่ถูก และสุดจะวาดหวัง ความตั้งใจที่อยากเห็นบ้านเมืองที่มีแต่ความสุข ในอดีตในอนาคต กำลังมาถึงโค้งสุดท้าย หรือบทสุดท้ายแล้วหรือวันนี้เห็นท่านพูดแต่ คุยแต่ ปรับ ครม. ที่อ้างว่าคนใหม่ครม.ใหม่แจ่มแจ๋ว จะหวานแหวว และย้ำต่อไปอีกว่าไม่ใช่คำลวงก่อนตั้ง ครม.นี้ ก็เอ่ยอ้างแบบนี้นั่นแหละ สุดท้ายข่าวก็รั่ว ข่าวก็ซึมออกมาว่า ทั้ง ครม.เป็นแค่เด็กฝาก ฝากกันมาเพื่ออะไรต่อมิอะไร เพื่อสนองตอบ เพื่อตอบแทนบุญคุณใครต่อใครพอเป็นรูปเป็นร่าง ครม.คนพวกนี้ไม่เห็นแก่ชาติ การทำงานกลับมุ่งเน้นไปที่ตอบแทนบุคคลเป็นหลักวันนั้นคุณอภิสิทธิ์คงเลือกไม่ได้ ยังไงก็ต้องรับ ยังไงก็ต้องเอา เพื่อเก้าอี้ตัวเองหรือเปล่า ถ้าไม่ยอมรับคนพวกนั้น ไม่ว่าจะมีภูมิหน้าภูมิหลังอย่างไร ไม่ว่าจะยี้กันทั้งบ้านทั้งเมือง แม้นหัวหน้าก่อการวิวาท นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ บัญชาการให้คนตีกันที่พัทยา ก็ยังเปิดประตูให้เข้าผ่านไปหนึ่งปี หลายรัฐมนตรี หลายกระทรวง นิ่งสนิท จืดชืดเย็นชา กว่าครึ่งไม่เคยมีข่าว ว่าทำอะไรไปบ้าง ใช้เงินของชาติไปมากน้อยแค่ไหน
หลายโครงการที่รัฐพยายามโยนเข้าใส่ ประชาชนคนไทยล้มเหลว งบประมาณของชาติวันนี้หลักๆ ดูเหมือนจะหมดไปกับการคุ้มกันตัวผู้นำ การปูดข่าว ให้ข่าวร้ายแก่ตัวเอง โดยใช้งบประมาณเป็นเรื่องถนัด วันนี้ในรอบร้อยปี รัฐบาลคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ บริหารบ้านเมืองได้ตื่นเต้นเร้าใจ
พูดเองเออเอง และก็นำมาซึ่งการซื้อ ใช้จ่ายเพื่อตัวเองและหมู่มวลมิตร ผมไม่สงสัยตามที่คนเคยนินทาว่ามีคนเอามาวางไว้ให้เป็นนายกฯ เพราะแลเห็นจากผลงานที่ผ่านมาหนึ่งปี
มันไม่ใช่เรื่องแปลก ที่พรรคการเมืองใหญ่ๆ ในโลก บรรจุเอาพลพรรค ที่คิดเห็นแบบเดียวกันไว้ในพรรค หลายสิบปีก่อนหัวหน้าพรรคหลายคนของพรรคประชาธิปัตย์ พูดเก่งทำงานไม เก่ง
ทุกครั้งที่เข้ามาเป็นรัฐบาล หลายเรื่องไม่ไปไหน กฎหมายหลายฉบับไม่เอื้อประโยชน์ให้คนหมู่มาก หลายอย่างหยุดนิ่งหลายปีก่อนไม่มีการเมืองนอกสภา ไม่มีศัตรูทางการเมืองมากมายขนาดนี้ วันนี้ทุกอย่างของภาคการเมืองเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง การแข่งขันทางเศรษฐกิจ ประชากรของโลกก็เพิ่มมากขึ้นแย่งกันกินแย่งกันใช้
คนเป็นนายกฯ หรือเป็นผู้นำอย่างน้อยต้องมั่นคงทางความคิด คิดเป็น พูดเป็น ตั้งทฤษฎีเป็น แต่คุณพี่พูดเป็นอย่างเดียวพูดจนเพื่อนบ้านเมินหน้าหนี ถ้าวันนี้ ยังขืนทำกันแบบนี้ ทีมงานของท่านดูเหมือนจะสนุกสนาน กับสิ่งที่ไม่เป็นโล้เป็นพาย
การปรับ ครม.ที่จะมาถึง ถ้ามีจริงควรใช้ดุลพินิจแบบไหนอย่างไร เพราะนี่อาจเป็นไพ่สุดท้าย สำหรับบทบาททางการเมืองในชีวิตของท่าน และวันนี้คนไทยหลายหมู่เหล่า คงถึงที่สุดและทางตัน หลายเรื่องที่คนไทยวันนี้ไม่ได้รับความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน หมดเกลี้ยงแล้ว
ในต่างจังหวัดหลายจังหวัดโจรผู้ร้ายชุกชุม โดนขโมยแม้ข้าวในยุ้ง มีตำรวจ แต่มีผู้ร้าย มีทุกอย่าง แต่ไม่มีคนช่วยชาวบ้านความตกต่ำของเศรษฐกิจมันเห็นได้ชัดและชัดเจนขึ้นทุกวันรายได้ต่อหัวต่อคนต่อปีไม่ดี
แต่รัฐบาลนี้กลับเน้นการช่วยเหลือไปในทิศทางที่ไม่ควรจะเป็น หลายโครงการความช่วยเหลือไปไม่ถึงรากหญ้า ล่าสุดปลดหนี้เงินกู้ ที่รัฐจับเสี่ยเงินกู้กับผู้กู้ มานั่งจู๋จี๋กันต่อหน้าเจ้าหน้าที่ เรื่องนี้ไม่ว่าจะจบสวยหรือไม่สวย ก็อยากถามว่าจะช่วยชาวบ้านได้สักกี่คน ไม่น่าเชื่อว่ารัฐบาลนี้คิดใหญ่แต่ได้เล็กคิดเป็นแต่ทำไม่ถูก
ขวัญกำลังใจของคนทำงาน ของข้าราชการ ใกล้จบหรือจบแล้วก็ไม่รู้ กำนันผู้ใหญ่บ้านหลายคน เงินเดือนไม่ออก ผู้เฒ่าผู้แก่ของประเทศไม่ได้รับเงินค่าช่วยเหลือ ค่าประคองชีวิตจากรัฐมาหลายเพลา ก็อยากถามไปยังท่านผู้มีอำนาจวาสนาว่านี่มันคืออะไรกันแน่
อยากจะเตือนอีกหนว่าถอยดีกว่า อย่าทำดีกว่า อย่าให้ต้องออกมาร้อง ออกมายืนข้างถนน ว่าไม่เอา ไปดีกว่า ไปซะออกไป และออกไป ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ คงได้อายหน้าดำกันล่ะฮะ แต่วันนี้ผมยังคิดว่า คนพวกนี้อายเป็นหรือเปล่าเท่านั้นเอง...
คลิ้กที่นี่เพื่อจดจำหน้านี้
ส่งข่าวนี้ให้เพื่อนคุณใน Twitter