คอลัมน์ฮอตจากไลน์: บั้นปลายชีวิตของฉัน

ข่าวบันเทิง 22 ธันวาคม พ.ศ. 2561 —หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์

คนส่งไลน์ระบุว่า เรื่องนี้แปลจากยูทูบ เป็นนิทานที่สั้นมาก แต่สะเทือนใจคนมากเช่นกัน ขอให้อ่านด้วยใจ...... "มีผู้เฒ่าคนหนึ่ง" ใช้เวลาทั้งชีวิตสะสมวัตถุโบราณล้ำค่ามากมาย คู่ชีวิตของเขาตายจากไปนานแล้ว เหลือลูกชายไว้ให้ผู้เฒ่า 3 คน พอลูกเต้าเรียนจบต่างก็ออกไปทำมาหากินอยู่ต่างประเทศ ปล่อยให้ผู้เฒ่าอยู่อย่างเดียวดาย โชคดีที่มีเด็กนักเรียนคนหนึ่งเข้าๆ ออกๆ คอยดูแลผู้เฒ่าตลอดมิได้ขาด ดูแล้วนักเรียนวัยรุ่นคนนี้ก็แปลกๆ เวลาปิดเทอมก็ไม่ไปไหน ยังคงดูแลผู้เฒ่าทุกวัน เหมือนเป็นลูกบุญธรรมที่มีความกตัญญูต่อผู้เฒ่ายังไงยังงั้น ใครจะรู้ได้ อาจจะเพียงแค่หวังเงินก็ได้.... "อยู่มาวันหนึ่ง" ผู้เฒ่าก็ต้องจากไปตามกาลเวลา ...ตอนทนายอ่านพินัยกรรมนั้น ลูกชายทั้ง 3 คนของผู้เฒ่าต่างกลับจากต่างประเทศมากันพร้อมหน้า นักเรียนคนนั้นก็มาอยู่ฟังด้วย หลังฟังทนายความอ่านพินัยกรรมจบ

"ส่วนลูกๆ ของผู้เฒ่านั้นเล่า" ทุกคนก็มีโทร.กลับมาคุยกับพ่อบ่อยๆ ทุกครั้งก็จะพูดว่า พ่อต้องรักษาสุขภาพนะ และที่สำคัญ อย่าให้นักเรียนคนนั้นหลอกเอานะ! ...."แน่นอน" พ่อรู้ ผู้เฒ่ามักจะตอบลูกแบบนี้ "พ่อไม่ได้โง่นะ"! .....

ลูกๆ ทั้ง 3 ต่างหน้าเปลี่ยนสี เพราะผู้เฒ่าดูเหมือนเลอะเลือนแล้วจริงๆ ในพินัยกรรมได้ยกของสะสมจำพวกวัตถุโบราณทั้งหมดให้เด็กนักเรียนไป

ในพินัยกรรมยังเขียนต่ออีกว่า ข้าฯ ทราบดีว่านักเรียนที่มาอยู่ดูแลข้าฯ นั้น เพราะหวังของสะสมของข้าฯ แต่ในขณะที่ชีวิตข้าฯ ต้องอยู่อย่างน่าสมเพชในวัยไม้ใกล้ฝั่ง ไม่มีใครมาดูแลเลยนั้น เขาคือคนที่อยู่ดูแลข้าฯ อย่างแท้จริง, แม้ว่าลูกๆ ทุกคนจะพร่ำพูดในโทรศัพพ์ว่า "รักพ่อ" แต่มันก็แค่คำพูดที่ข้าฯ จดจำอยู่ในใจ แต่ลูกๆ ก็ไม่เคยยื่นมือออกมาช่วยจริงๆ ดังนั้น คำว่า "รักพ่อจริงๆ" จึงกลายเป็น "รักพ่อที่ไม่จริง".....

"กลับกัน" หากจะพูดว่านักเรียนคนนี้ทำดีกับข้าฯ อย่างปลอมๆ โดยหวังทรัพพ์สมบัติของข้าฯ ความรัก ความเอาใจใส่ที่มีต่อข้าฯ เป็นความรักที่ไม่จริง ในความไม่จริงนี้ เขากลับอยู่ดูแลข้าฯ มาถึง 10 กว่าปี โดยไม่เคยบ่นสักคำ ความไม่จริงนี้ก็กลับเป็นเรื่องจริงแล้ว........

เจงเอี่ยม แซ่อึ้ง ...ผู้แปลและเรียบเรียง ได้ขมวดนิทานตอนท้ายให้แง่คิดด้วยว่า

****ญาติไกล... ย่อมไม่อาจเทียบเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ งานยุ่งเป็นแค่ข้ออ้าง มีพ่อแม่อีกกี่คู่ที่ต้องอยู่เฝ้าบ้านอย่างเดียวดาย หมั่นกลับไปดูแลบุพการีบ้าง เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันนั้นสั้นและลดลงทุกวัน....

"คำโบราณกล่าวไว้ว่า" เวลาพ่อแม่อยู่ไม่คิดกลับมาเที่ยว แต่ไปเที่ยวได้ทุกที่ทั่วไป ว่าเป็นการเปิดโลกทัศน์ให้กว้างไกล ที่แท้แล้วควรต้องหมั่นกลับไปดูคนที่บ้านบ้าง เพราะคนที่บ้านก็คงเหลือไม่มากแล้ว......

"ความรักในโลกนี้" ไม่จำกัดอยู่แค่สายเลือด ขอให้เป็นผู้ที่มีชะตาต้องกัน ความรักที่พร่ำบอกว่ารัก หรือรักที่ยังไม่เคยมา ย่อมสู้ความรักที่เป็นอยู่ในปัจจุบันไม่ได้.....

"พ่อแม่, ลูกเต้า, สามีภรรยา, เพื่อนฝูง ถ้าไม่มีความรักเช่นนี้ ไม่เคยยื่นมือช่วยเหลือ, ไม่เคยอยู่ปรนนิบัติดูแล ไม่ว่าในใจจะรักสักแค่ไหน ต่อให้เป็นเรื่องจริง เรื่องจริงนั้นก็จะกลายเป็นเรื่องเท็จ....

"กลัวคนอื่นจะมาให้ความช่วยเหลือ" แต่คนอื่นยื่นมือออกมาช่วยด้วยความรัก, รักที่คิดว่าเป็นรักปลอมๆ แต่ยังไงมันก็เป็นเรื่องจริง....

"ในโลกมนุษย์นี้" มักจะมีเรื่องจริงกลายเป็นเท็จ เรื่องเท็จกลายเป็นจริง จริงๆ เท็จๆ นับว่ามีมากมาย แต่ก็มีความจริงบางเรื่องที่เป็นของแท้ นับว่ามีความหมายมาก!...

"ทางไม่ดี วิญญูชนจะรีบเดินทางแต่เช้า", ชีวิตคนเรานั้นมันสั้นลงทุกวัน เก็บความภูมิใจในความสำเร็จที่ผ่านมา ยื่นมือช่วยคนอื่นด้วยความรัก โอบกอดความรัก และโอบกอดชีวิต ไม่ผิดมโนธรรมตัวเอง ในที่สุด ทำดีจะได้ดีตอบแทน.


เราใช้ cookies เพื่อบริการที่ดีขึ้นสำหรับคุณ อ่านข้อตกลงการใช้บริการ