คอลัมน์ฮอตจากไลน์: 'แม่ครับ บ้านเราจนมากเลยเหรอ'

ข่าวบันเทิง 19 ตุลาคม พ.ศ. 2562 —หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์

ลูกๆ ไปโรงเรียนย่อมมีสังคมในกลุ่มเพื่อนนักเรียนด้วยกัน อาจมีการเปรียบเทียบฐานะที่บ้านกับเพื่อนๆ จึงหนีไม่พ้นที่จะมีคำถามเหล่านี้ถามมาถึงพ่อแม่ แล้วเราจะหาคำตอบที่เหมาะสมมาตอบลูกๆ อย่างไรดี @ อย่าได้มองข้ามคำถามเหล่านี้ วันนี้ลูกคนเล็กอายุหกขวบกลับจากปาร์ตี้วันเกิดของเพื่อนร่วมชั้น ลูกมีคำถาม ให้ขบคิด "แม่ครับ บ้านเพื่อนร้วยรวย บ้านหลังใหญ่เบ้อเริ่ม ยังมีบ้านพักตากอากาศที่หัวหินกะเขาใหญ่ เพื่อนบอกว่าถ้าใครยอม เชื่อฟังและยอมเป็นบริวารของเขา เขาจะพาไปเที่ยวค้างแรมกับเขา บ้านเราน่าจะมีบ้านพักตากอากาศแถวทะเลแบบเขาบ้างนะ" ฉันจะตอบคำถามอย่างไรดี จะบอกว่าบ้านเราไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น แล้วลูกจะคิดอย่างไร จะเป็นการสร้างปมด้อยให้ลูกหรือเปล่า อับอายที่บ้านตัวเองไม่รวย หรือจะเป็นการทำให้ลูกต้องไปเอาใจเพื่อนคนรวยเป็นพิเศษหรือไม่ ลูกครุ่นคิดนิดนึงก่อนจะสั่นหัว

ฉันเงียบ ยังหาคำตอบให้ลูกไม่ได้ ลูกฉันไม่ใช่คนโง่ พอเห็นฉันพูดอะไรไม่ออก เลยกระซิบถามว่า "แม่ครับ บ้านเราจนมากเลยเหรอ"

ฉันตกใจ รู้สึกตัวทันทีเลยว่า ความเงียบอาจทำให้ความคิดของลูกไขว้เขวขึ้นมาได้ เลยถามลูกว่า "ทำไมลูกจึงถามคำถามเหล่านี้กับแม่"

ลูกตอบว่า "บ้านเพื่อนใหญ่เวอร์ โทรทัศน์ก็จอใหญ่มากๆ แม่เขาให้ของขวัญวันเกิดเป็นรองเท้ากีฬาอาดิดาสคู่นึงตั้งหลายพัน แต่แม่ดูสิ ผมยังใส่รองเท้ากีฬาคู่เก่าของพี่อยู่เลย บ้านเราคงจนน่าดูเลยใช่มะแม่"

ไม่ได้คาดคิดมาก่อน อายุลูกยังน้อยนิด แต่ก็รู้จักสังเกตสังกาได้มากถึงเพียงนี้ เริ่มรู้จักมีการเปรียบเทียบฐานะความเป็นอยู่ เพื่อจะไม่ให้ลูกกลายเป็นพวกบูชาวัตถุนิยมตั้งแต่เด็ก สงสัยฉันต้องมีคำตอบที่เหมาะสมให้ลูก

แม่ครับ... บ้านเรายากจนมากเลยเหรอ??

@ คำตอบนี้สำคัญ

ฉันต้องตั้งสติสักพัก ก่อนจะคุยกับลูกต่อ

"แม่ดีใจที่ลูกรู้จักถามแม่ในสิ่งที่ลูกสงสัย แม่อยากบอกลูกว่า ตอนนี้ลูกยังเป็นนักเรียน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเรียนหนังสือ งั้นแม่ขอถามว่าโทรทัศน์จอใหญ่ๆ มีความสำคัญไหม"

"บ้านเพื่อนหลังใหญ่โตมโหฬาร แต่แม่ขอถามว่า บ้านเราอยู่สบายไหม" ลูกผงกหัวทันที

"เพื่อนมีโอกาสไปเที่ยวทะเลพักบ้านตากอากาศของเขา แล้วบ้านเราเคยไปเที่ยวทะเลหรือเปล่า" ลูกผงกหัวตอบรับ

"รองเท้ากีฬาที่ลูกใส่อยู่นะ ใส่สบายเท้าไหม" ลูกผงกหัวอีกครั้ง

"ลูกจ๋า บ้านเราไม่ได้จน แต่บ้านเราจะใช้เงินกับสิ่งที่จำเป็นเท่านั้น แม่ไม่ซื้อโทรทัศน์เครื่องใหญ่ เพราะกลัวลูกจะเฝ้าแต่จอโทรทัศน์จนไม่สนใจการเรียน"

"เราไม่จำเป็นต้องมีบ้านหลังใหญ่ เพราะเราอยู่กันแค่สี่คน แค่นี้ก็พออยู่แบบสบายๆ แล้ว อีกหน่อยพอลูกๆ โตมีครอบครัว ค่อยขยับขยายให้บ้านใหญ่โตขึ้น"

"การไปเที่ยวพักผ่อนต่างจังหวัด ไม่ต้องสร้างบ้านอยู่ที่นั่นก็ไปเที่ยวได้ โรงแรมมีเปิดไว้บริการมากมายไม่ใช่เหรอ"

"แม่ไม่ซื้อรองเท้าแพงๆ ให้ลูก เพราะรองเท้าต้องเน้นสวมใส่สบายและเหมาะกับเท้าเรา ไม่จำเป็นต้องเป็นยี่ห้อดังหรือของแพงเท่านั้น"

แม่ทิ้งท้ายไว้ว่า "ทำไมเราไม่เอาเงินที่จะต้องไปจ่ายนั่นจ่ายนี่ที่แพงๆ โดยใช่เหตุ เก็บไว้เป็นทุนการศึกษาให้ลูกตอนเรียนมหาวิทยาลัยไม่ดีกว่าเหรอ"

ลูกฟังคำอธิบายของแม่อย่างตั้งใจ ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่หน้าตาจะสดใสขึ้น ลูกสรุปได้สั้นแต่ได้ใจความมาก "บ้านเราก็ไม่ได้จน แต่เราต้องใช้เงินกับสิ่งที่เหมาะสมเท่านั้น".


แท็ก คอลัมน์:  

เราใช้ cookies เพื่อบริการที่ดีขึ้นสำหรับคุณ อ่านข้อตกลงการใช้บริการ